دانشگاه تربیت مدرس علوم و فنون شیلات 2322-5513 5 4 2017 02 19 Feeding factors, growth and chemical composition of whiteleg shrimp (Litopenaeus vannamei) fed diets containing different binders شاخص‌های تغذیه‌ای، رشد و ترکیب شیمیایی بدن میگوی سفید غربی (Litopenaeus vannamei) تغذیه شده با جیره‌های حاوی همبندهای مختلف 57 70 21234 FA عالی حسینی استادیار، گروه شیلات، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر محمود نفیسی بهابادی دانشیار، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر ابراهیم ستوده استادیار، گروه شیلات، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر یاسر همت دانش آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر رضا قربانی واقعی دانش آموخته کارشناسی ارشد، پژوهشکده میگوی کشور، بوشهر Journal Article This experiment was conducted to determine the effects of three binding agents, including corn starch, carboxymethyl cellulose (CMC) and urea formaldehyde (UFA) (in diets containing 42% soybean meal) on growth performance, pellet water stability and chemical composition of <em>Litopenaeus vannamei</em>. Shrimps with an average initial weight of 0.73 g stored in polyethylene tanks and fed experimental diets for 52 days (four treatments and three replicates). Biometric measurements of shrimp were carried out in two periods of 15 and 21 days. At the end of experiment results showed that the average final weight of shrimp fed the UFA binder is significantly lower than other treatments (p<0.05). Specific growth rate at three sampling periods (p<0.05) and at the end of experimental (p<0.01) was significantly affected by the type of binder, with the lowest SGR in UFA and highest in shrimps were fed control diet. Statistical analysis showed that chemical body composition of shrimp was not significantly affected by dietary treatments. In general, according to the results of diet stability, growth performance and feed utilization as well as shrimp body composition, corn starch is a good binder for whiteleg shrimp feed. در این مطالعه تأثیر استفاده از سه ماده همبند شامل نشاسته ذرت، کربوکسی‌متیل‌سلولز (CMC)و اوره‌فرمالدهید (UFA) (حاوی 42 درصد کنجاله سویا) در مقایسه با یک جیره غذایی تجاری بر عملکرد رشد، پایداری پلت و ترکیب شیمیایی بدن میگوی سفید غربی بررسی شد. میگوهای وانامی با میانگین وزن اولیه 73/0 گرم در 12 عدد مخزن مدور 300 لیتری ذخیره و به‌مدت 52 روز با جیره‌های آزمایشی تغذیه شدند. این آزمایش در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 3 تکرار در هر تیمار انجام شد. زیست‌سنجی میگوها در دو دوره 15 و یک دوره 21 روزه انجام شد. در پایان آزمایش نتایج نشان داد میانگین وزن نهایی میگوهای تغذیه شده با همبند اوره‌فرمالدهید (UFA) به‌طور معناداری کمتر از سایر تیمارها است (01/0(p<. ضریب رشد ویژه SGR)) در هر سه دوره (05/0(p< و در کل دوره (01/0(p< به‌طور معناداری تحت تأثیر نوع بایندرها قرار گرفت و در کل دوره آزمایش، کمترین ضریب رشد ویژه (SGR) در تیمار UFA و بیشترین آن در میگوهای تغذیه شده با تیمار شاهد مشاهده شد. مقایسه آماری نتایج سنجش ترکیبات شیمیایی بدن میگوهای آزمایش شده نشان داد تیمارهای آزمایشی تأثیر معناداری بر درصد پروتئین و چربی خام لاشه‌های میگوها ندارد. در مجموع با توجه به نتایج پایداری جیره‌ها، عملکرد رشد و تغذیه‌ای و همچنین ترکیبات شیمیایی میگوهای تغذیه شده با همبندهای مختلف می‌توان گفت نشاسته ذرت همبند مناسبی برای ساخت جیره این میگو می‌باشد. https://jfst.modares.ac.ir/article_21234_01044cfd18dd5c0cde26733c11a3b542.pdf